Αναμφίβολα, η δημόσια διοίκηση είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο υδροκεφαλισμός της έχει αποτελέσει επί σειρά δεκαετιών ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης, ενώ, η λειτουργία της, δυστυχώς, έχει δημιουργήσει εστίες διαφθοράς.

Η δημόσια διοίκηση πρέπει α) να διευκολύνει την καθημερινότητα των πολιτών και β) να μην στραγγαλίζει την επιχειρηματικότητα. Προκειμένου οι εγγενείς αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά, απαιτούνται ρήξεις και βαθιές τομές σε όλα τα επίπεδα του δημοσίου βίου. Κύρια, απαιτείται συνολική αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και του τρόπου λειτουργίας, ώστε να οδηγήσει καταρτισμένους, πρόθυμους, άξιους δημοσίους υπαλλήλους σε αποτελεσματική εκτέλεση καθηκόντων. Βασικός και ρεαλιστικός στόχος των πολιτικών που απαιτούνται είναι σε 10 χρόνια η Ελλάδα να κατορθώσει να βρεθεί στο μέσο όρο των κλιμάκων, που αφορούν σε ποιότητα, γραφειοκρατία, διαφάνεια. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη του σκοπού είναι, σύμφωνα και με τις αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού, ο σταδιακός περιορισμός του δημοσίου τομέα. Ειδικότερα, απαιτείται:

1. Από μηδενική βάση επανασχεδιασμός του συνολικού οργανογράμματος του Δημοσίου και των οργανισμών όλων των φορέων του Δημοσίου.

   Είναι αδιανόητο να υπηρετούν στο ευρύτερο Δημόσιο σχεδόν ένα εκατομμύριο υπάλληλοι και να παρατηρούνται ελλείψεις σε προσωπικό. Είναι αυτονόητη τόσο η κατάργηση και η συγχώνευση φορέων και οργανισμών του Δημοσίου, όσο και ο καταμερισμός προσωπικού σε διευθύνσεις και τμήματα υπηρεσιών με πραγματικές ανάγκες, κατόπιν συσχετισμού αναγκών και προσόντων. Για αυτό και η σχετική διαδικασία απαιτεί εξορθολογισμό στη σχέση θέσης-υπαλλήλου, ώστε να επιτευχθεί η ουσιαστική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσω του καταλληλότερου ανθρώπου στη κάθε θέση.

2. Αλλαγή στις διαδικασίες επιλογής προσωπικού με στόχο τη διασφάλιση του καταλληλότερου ανθρώπου στη συγκεκριμένη θέση:

   - Απαγκίστρωση από την αποκλειστική εμμονή στη διαφάνεια της διαδικασίας και επικέντρωση στα ουσιαστικά -όχι τυπικά- προσόντα του υποψηφίου (εξειδίκευση, εργασιακή εμπειρία, προσωπικότητα).

   - Προσωποκεντρική προσέγγιση προκήρυξης θέσεων, δηλ. μια θέση για ένα υποψήφιο: διασφάλιση καταλληλότερου ανθρώπου στη συγκεκριμένη θέση.

   - Συγκεκριμενοποίηση θέσεων για κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες – τήρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.

   - Διαδικασία επιλογής χωρισμένη σε 3 στάδια: βιογραφική πληροφόρηση, διαγωνισμός δεξιοτήτων στο συγκεκριμένο αντικείμενο της υπό προκήρυξη θέσης και προσωπική συνέντευξη.

   - Φορέας διεξαγωγής της διαδικασίας επιλογής: Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού φορέα υποδοχής με τη συνεργασία εξωτερικού Κέντρου Αξιολόγησης και την εποπτεία του ΑΣΕΠ. (Αυτονόητη προϋπόθεση η ουσιαστική αναβάθμιση αρμοδιοτήτων των Διευθύνσεων Ανθρ. Δυναμικού των δημοσίων υπηρεσιών, η στελέχωσή τους με ικανό και έμπειρο προσωπικό και οι απαραίτητες αλλαγές στην υφιστάμενη νομοθεσία).

   - Ριζική αλλαγή – αναβάθμιση της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης (στα πρότυπα της Γαλλικής ΕΝΑ) με στόχο τη δημιουργία / κατάρτιση στελεχών στα σύγχρονα πρότυπα διοίκησης.

3. Αλλαγή στον τρόπο αξιολόγησης του προσωπικού με στόχο τη δημιουργία κινήτρων που θα βελτιώσουν την απόδοση των υπαλλήλων

   - Εμπέδωση αρχών και σκοπών κάθε φορέα από τους υπαλλήλους: δημιουργία υπηρεσιακής κουλτούρας.

   - Καταλυτικός ρόλος Δ/νσης Ανθρώπινου Δυναμικού, συνεπικουρούμενη από εξωτερικά Κέντρα Αξιολόγησης

   - Σύγχρονοι μέθοδοι αξιολόγησης (ερωτηματολόγια, πολλαπλή αξιολόγηση, μέθοδος 360, κλπ).

   - Ριζική αλλαγή στο καθεστώς ανέλιξης των υπαλλήλων: Αντικατάσταση της διάρκειας υπηρεσίας, ως προϋπόθεση εξέλιξης, με αποκλειστική αξιολόγηση βάσει της συνολικής απόδοσης του υπαλλήλου.

   - Καθορισμός κινήτρων με στόχο τη βελτίωση της απόδοσης των υπαλλήλων.

   - Υποβιβασμός υπαλλήλου με την αποτυχία εκπλήρωσης στόχων Δ/νσης του.

4. Άνοιγμα της μισθολογικής ψαλίδας / Νέο Ενιαίο Μισθολόγιο

   Είναι αδιανόητο η μισθολογική διαφορά μιας θέσης ευθύνης από μια θέση υπαλλήλου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να ανέρχεται σε λίγες δεκάδες ευρώ. Ωστόσο, στη σχετική διαδικασία πρέπει να αποφευχθεί η εξίσωση προς τα κάτω, καθώς ισοδυναμεί με ισοπέδωση.

5. Δραστικός έλεγχος Πόθεν Έσχες με πιθανή αντιστροφή βάρους απόδειξης
6. Αναθεώρηση του 103 παρ. 4 του Συντάγματος

   Η σταδιακή και σε βάθος χρόνου αναδιοργάνωση του τρόπου λειτουργίας του Δημοσίου Τομέα μπορεί να οδηγήσει στην απαγκίστρωση από την σχέση οργανικής θέσης του Δημοσίου με μόνιμο προσωπικό.

7. Περιορισμός των Ανεξάρτητων Αρχών

   Ο αέναος πολλαπλασιασμός των ανεξάρτητων αρχών επ’ ουδενί έχει ωφελήσει τους πολίτες και τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης. Επιπλέον, η προστασία του πολίτη σε μια ευνομούμενη δημοκρατία εναπόκειται στη Δικαιοσύνη και όχι σε ανεξάρτητες αρχές, καθώς κάτι τέτοιο συνιστά απόδειξη αδυναμίας ορθής λειτουργίας του κράτους και αποτέλεσμα βραδείας απονομής της Δικαιοσύνης.

8. Επιτάχυνση στη διαδικασία απονομής της Δικαιοσύνης

   Με δεδομένη την υψηλή προστιθέμενη αξία της Δικαιοσύνης στην οικονομία και την κοινωνία, η επιτάχυνσή της αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι από την προσπάθεια για την αναβάθμιση της Δημόσιας Διοίκησης. Ο φραγμός στην αναιτιολόγητη προσφυγή στα δικαστήρια, η θεσμοθέτηση Μονομελών δικαστηρίων για ένα μέρος υποθέσεων, η μετάβαση στην ηλεκτρονική Δικαιοσύνη είναι μερικές από τα αναγκαίες παρεμβάσεις